menu
 •> hier en nu  •> lets als antwoord

Hier en nu...

crisis

We leven in een competitieve wereld waar alle aandacht gaat naar het halen van een 'Europese Maastricht norm', en waarin we steeds beter moeten scoren om bij de top 10 van meest welvarende landen te horen. Als gevolg van de door de overheid gestuurde geld-economie en marktmechanisme wordt het milieu afgebroken, komt er steeds meer werkloosheid, wordt vervreemding / individualisering / racisme aangewakkerd en vergroot de kloof tussen arm en rijk erg snel. Sinds enkele jaren blijkt ook de banksector compleet destabiliserend te werken.

vicieuze cirkel

Steeds minder mensen komen rond ("op het einde van mijn loon hou ik steeds nog een stukje maand over" - Loesje) en velen leven van een bestaansminimum. De cirkel is vicieus: steeds meer besparingen en faillissementen zorgen voor nog meer werklozen. Automatisering en het opvoeren van rendement komt niet ten goede van allen maar van een hebberige minderheid. Alles wordt duurder en steeds meer mensen komen aan de kant te staan omdat hun koopkracht kleiner en kleiner wordt. Zij die nog een job hebben moeten harder, langer en meer flexibel werken. Om de werkloosheidscijfers te drukken worden weer allerlei listige trucks gebruikt: nep-statuten, tijdelijke benoemingen, brugpensioenen, schorsing van langdurig werklozen, pwa's... Om de inkomsten zeker te stellen wordt gesnoeid in de sociale zekerheid, komen er steeds nieuwe belastingen enz.

noord en zuid

Aan de andere kant vindt in onze economie voortdurend een opeenhoping van rijkdom plaats. De westerse multinationals betalen haast geen belastingen en worden (invloed)rijker. Mensen worden opgejaagd naar een steeds hoger consumptiepeil. Sociale waarden en buurtleven worden in statuten en kunstmatige structuren gegoten. De landen in het zuiden worden steeds armer. Hun grondstoffen en goedkope arbeid dienen nog steeds in hoofdzaak als goedkope bron voor onze westerse luxe.

geld en rente

Geld speelt hierin een belangrijke rol, want door rentebetalingen en winstuitkeringen stroomt het als het ware vanzelf van arm naar rijk. De rijken beleggen hun geld en willen daar zoveel mogelijk rendement voor terug. Daarvoor moet het geïnvesteerd worden. Die investeringen moeten winst opleveren en dat dwingt de economie om meer te produceren, en de mensen om meer te consumeren. Wanneer de winsten opnieuw worden belegd is de cirkel rond: we zitten gevangen in een spiraal van groeidwang, (over)productie en (over)consumptie. De minderbegoeden krijgen steeds minder te besteden. Intussen groeit de afvalberg; achtergelaten door een alsmaar groeiende geld-economie met vervreemding als gevolg: de verbreking van de verbondenheid met de natuur en met elkaar. Jaar na jaar zien we deze kwalijke evolutie radicaler om zich heen grijpen...


 
info links basistekst werking home